Προσδοκίες...

20/10/2017

Προσδοκίες...

Προσδοκίες! Με φοβίζει μερικές φορές η λέξη! Τι περιμένω...! Από ποιον! Πόσες πιθανότητες υπάρχουν αυτό που θέλω εγώ να το θέλει κι ο άλλος!

Μεγάλη συζήτηση αυτές οι προσδοκίες. Έτσι τις βλέπω. Θέμα προς μεγάλη συζήτηση. Γι' αυτό θα προσπαθήσω να τις τιθασεύσω λιγάκι στο μυαλό μου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά αρκετές φορές βρέθηκα να απογοητεύομαι από ανθρώπους και δεν είμαι σίγουρη αν έφταιγαν ή όχι!

Λοιπόν.. να πάρουμε το θέμα από την αρχή! Από την αρχή της ζωής ας πούμε! Στη βρεφική ηλικία αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ικανοποίηση των βασικών μας αναγκών! Έρχεται όμως μια γλυκιά μορφή και μας ικανοποιεί τόσο αυτές τις ανάγκες, όσο και όλες τις υπόλοιπες που προκύπτουν στην πορεία. Την ανάγκη να βρούμε αγκαλιά, να γίνουμε αποδεκτοί, να ανήκουμε κάπου! Και κάπως έτσι μεγαλώνοντας, μας αρέσει και συνηθίζουμε! Θέλουμε να είμαστε μαζί με άλλους και αποζητούμε την αποδοχή και την αναγνώρισή τους!

Καθώς αρχίζουμε να επενδύουμε συναισθηματικά, καθώς αναγνωρίζουμε την έννοια του ανήκειν των άλλων στο δικό μας πλαίσιο, δημιουργούνται μέσα μας προσδοκίες! "Περιμένω από σένα αυτό"! "Δεν περίμενα να μου φερθεί έτσι"! "Πόσο με απογοήτευσε"!

Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω! Τέτοιες κι άλλες φράσεις φανερώνουν το πόσα περιμένουμε αφενός και το πόσο απογοητευόμαστε αφετέρου! Για ματαίωση μιλάμε! Και τι ματαίωση! Τόσο σπουδαία που ακυρώνει συχνά ολόκληρα όνειρα, τα σχέδια μιας ημέρας, χαλάει τη διάθεση και μας αποδιοργανώνει!

Ματαιώθηκαν συχνά οι προσδοκίες μου έχω να σου πω! Περίμενα από ανθρώπους πράγματα που δεν ήρθαν ποτέ αλλά ακόμα χειρότερα δεν περίμενα πράγματα που ήρθαν σαν κεραυνός! Νομίζω αυτό με πόνεσε πιο πολύ! Αλλά τα ξεπέρασα. Όχι εύκολα, όχι γρήγορα, αλλά τα κατάφερα!

Και έρχομαι τώρα να σε ρωτήσω, έρχομαι τώρα να με ρωτήσω: οι προσδοκίες μου τι ρόλο έπαιζαν κάθε φορά; Λογικά θα έχω κι εγώ ευθύνη που απογοητεύτηκα τόσο! Μήπως περίμενα πολλά από ανθρώπους που δεν μπορούσαν να τα δώσουν; Και πόσο εν τέλει μπορώ να τους αποδώσω την ευθύνη; Μήπως κι αυτοί μου έδωσαν λόγους να έχω προσδοκίες; Μου έδωσαν, δεν μπορεί να τα φαντάστηκα όλα! Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι... αν οι ίδιοι δεν γνώριζαν τόσο καλά τις δυνατότητές τους, αν δεν μπορούσαν να υπολογίσουν σωστά τις συνέπειες, τι να πω εγώ;

Καταλήγω λοιπόν στο εξής: δεν θέλω να επιρρίψω ευθύνη σε κανέναν! Δε με νοιάζει! Είχα προσδοκίες που ματαιώθηκαν! Με πόνεσαν, με άλλαξαν, με έκαναν να σκέφτομαι ίσως και λίγο διαφορετικά. Μα δεν το μετάνιωσα! Σε κάθε σχέση που αναπτύσσω, περιμένω να πάρω και περιμένουν να δώσω. Και κάπως έτσι στήνονται οι δεσμοί. Αποφασίζω λοιπόν και σου λέω: Θα προσπαθήσω να είμαι ειλικρινής για να δημιουργείς προσδοκίες που μπορώ να πραγματώσω. Και θα ήθελα να είσαι ειλικρινής για να δημιουργώ προσδοκίες που δεν θα ματαιωθούν! Τόσο απλά.. τόσο ανθρώπινα.. τόσο αληθινά! Θέλεις;

Ειρήνη Κατσαρού

Ψυχολόγος