Πόσο σου πήρε να με κρίνεις;

14/06/2018

Πόσο σου πήρε να με κρίνεις;

Αλήθεια, πόσο εύκολα σου ήταν; Τι σκέφτηκες; Τις πράξεις; Αυτό που είδες; Αυτό που συμπέρανες;

Υπάρχει και κάτι άλλο, αυτό που ένιωσα. Μα δεν μπήκες στη διαδικασία να το δεις! Μου μίλησες για φθηνές δικαιολογίες, για δήθεν χειρισμούς, για δικές μου επιλογές, συνειδητές ή ασυνείδητες.

Θα συμφωνήσω στο ότι είναι φορές που "σπρώχνουμε" τον εαυτό μας να δράσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Είναι εκείνες οι φορές που φοβόμαστε, που δεν τολμάμε να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις. Μα ακόμα κι έτσι, δες πίσω από τις πράξεις.

Τι με οδήγησε εκεί; Τι σε οδήγησε εκεί; Μιλάμε για τον δικό μου τρόπο να διευθετώ τα πράγματα μέσα μου, να τα τακτοποιώ, να μην με πονάνε. Δεν είναι υποκρισία λοιπόν. Είναι απλά αδυναμία, είναι φόβος.

Μη μου μιλάς λοιπόν για δικαιολογίες. Ο καθένας από μας, στην κάθε στιγμή του, έχει σκέψεις, έχει συναισθήματα. Ανάλογα πράττει, έχω να σου πω. Και όσο κι αν σου είναι δύσκολο να το αντιληφθείς, μπορείς να το ερμηνεύσεις, αρκεί να θέλεις...

Θέλω.. μεγάλη δύναμη κρύβει ένα θέλω! Αλλάζει τα δεδομένα, φέρνει τα πάνω κάτω. Θέλεις; Αν θέλεις, μπορείς! Κι αν δεν τα καταφέρεις στο τέλος, τουλάχιστον δεν θα έχεις παραδοθεί αμαχητί!

Σε όσα μου είπες εκείνη τη μέρα, ένα θέλω να κρατήσω: να δώσω λίγο παραπάνω, να μην φοβάμαι τόσο!

Σε όσα δεν τόλμησα να σου πω εκείνη τη μέρα, ένα θέλω να ακούσεις τώρα: δώσε μου χρόνο, μη με κρίνεις τόσο εύκολα!

Είναι ο θυμός που θα σου μείνει άραγε από τούτες τις λέξεις; Αλήθεια.. δεν θα ήθελα! Δες πιο μέσα, πιο βαθιά! Είναι το παράπονο που δεν με κατάλαβες! Αλλά αν γράφω εδώ, δεν είναι για να κρίνω τον κριτή μου, ούτε για να θρέψω τον εγωισμό μου. Είναι για να δω πόσο μπορώ να μη φοβάμαι, πόσο μπορώ να εκτεθώ, να τολμήσω.

Μου αρκεί για αρχή. Κάμπτονται οι αντιστάσεις, όσο ισχυρές κι αν είναι. Να το θυμάσαι! Σε επόμενο βήμα, ίσως κάμψεις κι εσύ τις δικές σου! Ίσως αφεθείς... ίσως τολμήσεις! Ίσως...

Ρένα Κατσαρού

Ψυχολόγος