Μοναξιά...

1/11/2017

Μοναξιά...

Μοναξιά... την έχω νιώσει, την έχεις νιώσει. Ξεκινάμε με κοινή αφετηρία. Δεν είναι εύκολη ή δύσκολη. Είναι μια κατάσταση. Είναι μια στάση ίσως. Επιλέγω τη μοναξιά; Δεν ξέρω να σου πω σίγουρα!

Να το δούμε βαθύτερα λίγο! Είναι φορές που την επιλέγω, ναι! Τότε όμως θα την χαρακτηρίσω επιλογή, συνειδητή αποστασιοποίηση. Είναι κι άλλες φορές που δεν την επιλέγω. Συνειδητά τουλάχιστον. Είναι εκείνες οι φορές που είμαι μόνη, ενώ γύρω υπάρχουν άνθρωποι.

Εκείνες, λοιπόν, οι φορές, νομίζω, είναι οι πιο δύσκολες για να διαχειριστώ. Βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να σκεφτεί γιατί συμβαίνει αυτό. Και όχι σπάνια, μπορεί να νιώσω ενοχές. Ίσως πάλι να σκεφτώ ότι είναι θέμα της μοίρας ή των επιλογών άλλων ανθρώπων.

Ξέρεις, μου είναι ευκολότερο να το ερμηνεύσω έτσι. Δεν θα το περάσω επιπόλαια. Θα το δω πιο ουσιαστικά και πιο δύσκολα λιγάκι.

Η μοναξιά είναι μια κατάσταση. Μια κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Θέλω να μιλήσω αλλά νομίζω δεν θα ακουστώ. Θέλω να βρεθώ σε μια αγκαλιά, αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει κάποια κοντά να προσφερθεί. Θέλω να πάρω ένα τηλέφωνο, αλλά νομίζω δεν έχω κάποιον στην άλλη άκρη της γραμμής. Θέλω να περπατήσω στην ακρογυαλιά, αλλά δεν βρίσκω ένα χέρι να κρατήσω.

Αλήθεια, είναι δύσκολη η μοναξια έτσι! Αλλά μήπως υπάρχει και κάτι άλλο εδώ; Αναρωτιέμαι... Αν ζητούσα να σου μιλήσω, θα με άκουγες; Αν ερχόμουν στην αγκαλιά σου, θα με έκλεινες μέσα; Αν σε έπαιρνα τηλέφωνο, θα μου έλεγες δυο λόγια; Αν σου έδινα το χέρι, θα περπατούσες μαζί μου στην ακρογυαλιά;

Αν...! Να περάσω λίγο πιο μπροστά; Να μη μείνω σ' αυτό το Αν! Λέω λοιπόν την επόμενη φορά που θα νιώσω έντονη τη μοναξιά μου, να κάνω πράξη κάτι από αυτά τα Αν! Να τα κάνω να γίνουν βήμα, αρχή, παρέα!

Αυτό θέλω για να είμαι ειλικρινής. Απλά δεν μου είναι εύκολο να στο πω. Δεν θέλω να νιώθω μόνη. Ή τουλάχιστον δεν θέλω να τη νιώθω τη μοναξιά ως επιλογή άλλων πέρα από μένα! Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Όταν μου χρειάζεται να μείνω μόνη, θα το επιλέγω. Όταν θέλω τη συντροφιά σου, θα το διεκδικώ!

Μου αρέσει περισσότερο έτσι. Πόσες φορές, σκέφτομαι πια, ένιωσα μόνη ενώ θα μπορούσα να μην είμαι! Κι αν το ένιωσες κι εσύ, πόσο κρίμα να χάνονται στη μοναξιά τους οι άνθρωποι όταν μπορούν να είναι παρέα;

Μου κάνει καλό να νιώθω την αλλαγή μου. Μου κάνει καλό να βλέπω τη μοναξιά ως ευκαιρία να είμαστε μαζί! Και πίστεψέ με, το μαζί θα δώσει και στους δυο μας! Θα μας κάνει παρέα, θα μας δυναμώσει, θα μας πάει παραπέρα! Όμορφο δεν είναι;

Ρένα Κατσαρού

Ψυχολόγος